رفتم موزه ی هنرهای معاصر. موضوع این مدتش هست "سوگ نگاره ها". در مورد عاشورا و کربلاست.
یه نفر یه تابلو کشیده بود، صحرای کربلا. خون و تیر و نیزه و شمشیرهایی که صاحباشون کشته شده بودن. گوشه ی سمت راست تابلو ذوالجناحو کشیده بود که کلی تیر خورده بود به بدنش و از جای تیرها خون داشت می ریخت. البته هنوز زنده و سرپا بود. وایستاده بود داشت به صحرای خالی از جنگجو نگاه می کرد. بعد اون گوشه ی سمت چپ تابلو، کنار چند تا سپر و شمشیر، یه قاب عکس افتاده بود که یه عکس توش بود. عکس کی باشه خوبه؟

کیست که دم زند از عشق میان غم هایش!
کیست که "شب را سپری کند، بی آنکه به انتظار صبح مسلح بوده باشد"!
کیست که زندگی را آزاده زندگی کند، با آنکه بداند در زندان است!
وقتی درد به آستانه ی سکوتتان می کشاند، کیست که با فریادی، "بیشه ی عشق" را بلرزاند!
وقتی آتش به جانشان افتاد، از بالای کوه ها به آب نگریستند، ولی آتش با آب در نگرفت! کیست که بداند آب هم حریف آتش جان نمی شود!

کیست که نداند زندگی جای دیگریست. کیست که بداند زندگی جای دیگریست.
کیست که آرزوی مرگ نکند. کیست که زندگی به کامش خوش بیاید، بی که هر لحظه بمیرد.
کیست که موسیقی هر لحظه پر ابهت شونده تر زندگی تا لحظه ی مرگ، ارکسترانه در گوشش طنین نینداخته باشد.

کیست که صدای چشمه های جوشان زندگی را نشنیده باشد. کیست که جای چشمه ها را بداند.

کیست که نخواهد آرامش را، و بی تاب نشود. کیست که نخواهد آسایش را و بی خواب نشده باشد. کیست که نخواهد آسودگی را و دردمند نشده باشد. کیست که نخواهد شادی را و غمگین نشده باشد. چشمه ها کجایند؟ کیست که جای چشمه ها را بداند؟

کیست که بداند زندگی مثل یک قدم زدن ساده ی راحت پاییزی، جز برای خوش خوشان شدن آدمی نیست. کیست که خوش خوشانش بشود.

کیست که پایان و آغازش یکی نباشند.

کیست که جای چشمه ها را بداند؟

اومدن دو سری از افرادو مورد مقایسه قرار دادن.
دسته ی اول اونایی که بعد از برنده شدن توی یه قرعه کشی مبلغ زیادی پول برنده شدن. دسته ی دوم اونایی که بعد از یه تصادف سخت یکی از پاهاشونو از دست دادن. می خواستن ببینن این قضایا چقدر توی غم و شادی این افراد موثره. بعد از بررسی متوجه شدن اون افرادی که از قبل آدمای غمگین و ناشاد ی بودن، چند ماه بعد از برنده شدن قرعه کشی ام، دوباره به همون حالت افسرده شون برگشتن. اونایی که از قبل آدمای شادی بودن، چند ماه بعد از قطع شدن پاشون ام دوباره همون آدم شاد قبلی شدن!

فوق العاده!

وقتی پای رفتن افتاد، گوشه ی کاغذ چرک نویسی نوشته بودم:

خداحافظ شهر آرزوهای خاموش
گداخته آتش دل کباب کن قدم زدن توی کوچه هایت، هماره افروخته باد!

دلم گرفته بود از قدم زدن توی خیابان ها و کوچه ها. انگار احساس می کردم دیگر هیچ وقت برنمی گردم! دلم گرفته بود وقتی از بالای آسمان شب، نور طلایی جاری توی رگهای شهری با آن همه خاطره، هر لحظه از جلوی چشم هایم دورتر شد. حتی دلم نیامده بود که همان دو خط را بنویسم از سر دلتنگی! من آدم فراموش کردن نیستم. بدم می آید وقتی ملتی انقلاب می کنند و مجسمه های دیکتاتور قبلی را از توی میدان ها می اندازند. بدم می آید که خاطره های گذشته ام را خراب کنم، یا توی ذهنم بسته بندی کنم و بگذارم یک گوشه تا هرچه زودتر فراموششان کنم یا از جلوی چشم هایم دورتر شوند. دوست دارم هر از چند گاهی ببینمشان. که یادم بیاید چقدر زندگی کرده ام. یادم بیاید اینجایی که نشسته ام با جای دیروزم چقدر فاصله دارد. حس کنم جاری زندگی را. دوست دارم همه شان را به یادگار نگه دارم...

پ.ن: دلم برایت تنگ شده شهر آرزوهای آرام... شهر آرزوهای خاموش.

                         ز ایران و از ترک و از تازیان                 نژادی پدید آید اندر میان
                         نه دهقان نه ترک نه تازی بود             سخن ها به کردار بازی بود
                         همه گنج ها زیر دامان نهند               بکوشند و کوشش به دشمن دهند
                         به گیتی کسی را نماند وفا               روان و زبان ها شود پر جفا
                         بریزند خون از پی خواسته                  شود روزگار بد آراسته
                         زیان کسان از پی سود خویش           بجویند و دین اندر آرند پیش

                                                                                          شاهنامه فردوسی

شاه ضعیف ترین مهره در شطرنج است! نه توانایی خوبی، نه سرعت بالایی، نه هنر خاصی! فقط یک چیز ذات شاهانه اش را متمایز می کند! جرات این را دارد که وقتی هیچکس در میدان نمانده، همه ی نقشه ها نقش بر آب شده و امیدها به باد رفته و وقتی دیگر هیچ امیدی به پیروزی نیست، بدون ترس از تنها بودن جلوی مهره های دشمن تا آخرین لحظه کارش را انجام بدهد...
وقتی همه کنار ایستاده اند و وحشت از دشمن می لرزاندشان و هر لحظه منتظر تمام شدن کار اند، شاه خیلی آرام، و شاید حتی بی خیال و لبخند به لب، گاهی یک مساوی هم می گیرد و دوباره همه را به بازی بر می گرداند! همین جرات فوق العاده ی شاه است که باعث شده هیچ کس دقت نکند که شاه شاید ضعیف ترین مهره ی شطرنج است!